روایتی از یک تحول راهبردی برای ایران پساجنگ در نفت سپاهان

به گزارش زنگ اقتصاد: در صنعت مدرن روانکار، موفقیت دیگر صرفاً به تولید بیشتر وابسته نیست؛ بلکه به توانایی شرکت‌ها در خلق ارزش افزوده بیشتر از منابع موجود، کاهش مصرف انرژی، ارتقای کیفیت محصولات، کاهش آلایندگی‌های زیست‌محیطی و توسعه فناوری‌های نوین وابسته است.

در همین چارچوب، پروژه FRW که در شرکت نفت سپاهان به مرحله اجرا رسیده، یکی از مهم‌ترین گام‌های صنعت روانکار کشور در مسیر توسعه پایدار و افزایش بهره‌وری به شمار می‌رود.

این پروژه به زبان ساده یعنی تبدیل مواد و انرژی که قبلاً هدر می‌رفت یا بهره‌وری پایینی داشت، به محصول قابل استفاده و ارزشمند.

در یک مجموعه روغن‌سازی نظیر نفت سپاهان همه مواد اولیه به روغن نهایی تبدیل نمی‌شوند. بخشی از مواد، انرژی و حرارت در فرآیند تولید از بین می‌رود یا استفاده بهینه نمی‌شود بنابراین پروژه FRW کمک می‌کند:

* مصرف انرژی کاهش پیدا کند.
* از مواد اولیه بیشتر و بهتر استفاده شود.
* ضایعات و هدررفت کمتر شود.
* با همان میزان خوراک، محصول بیشتری تولید شود.
* هزینه تولید کاهش یابد و بهره‌وری افزایش پیدا کند

‌FRW در واقع مجموعه‌ای از اصلاحات فرآیندی و بهینه‌سازی‌های فنی در واحدهای تولیدی است که با هدف کاهش مصرف انرژی، ارتقای کیفیت روغن پایه، افزایش راندمان تولید و کاهش آثار زیست‌محیطی طراحی و اجرا شده است. رویکردی که امروز در پالایشگاه‌ها و صنایع پیشرو جهان به عنوان یکی از مهم‌ترین ابزارهای افزایش رقابت‌پذیری شناخته می‌شود.

اهمیت این پروژه زمانی بیشتر آشکار می‌شود که بدانیم کشورهای توسعه‌یافته، بخش مهمی از رشد ظرفیت صنعتی خود را نه از طریق سرمایه‌گذاری‌های سنگین جدید، بلکه از مسیر افزایش بهره‌وری و کاهش شدت مصرف انرژی به دست آورده‌اند.

در نفت سپاهان نیز اجرای این پروژه دستاوردهای قابل توجهی به همراه داشته است؛ از جمله کاهش مصرف گاز از ۳۵ میلیون مترمکعب به ۲۸ میلیون مترمکعب، کاهش مصرف برق و بخار، بهبود کیفیت روغن پایه، حذف بخشی از ترکیبات نامطلوب و افزایش بهره‌وری در فرآیند تولید.

این دستاوردها تنها یک موفقیت صنعتی نیست، بلکه نوعی سرمایه‌گذاری بلندمدت برای اقتصاد ملی محسوب می‌شود؛ سرمایه‌گذاری‌ای که همزمان موجب کاهش هزینه‌های تولید، افزایش توان رقابت در بازارهای بین‌المللی و حرکت به سمت استانداردهای نوین محیط‌زیستی می‌شود.

رقابت آینده میان پالایشگاه‌ها و تولیدکنندگان روانکار دیگر بر سر حجم تولید نخواهد بود؛ بلکه بر سر بهره‌وری انرژی، کیفیت محصولات، فناوری‌های سبز، هوشمندسازی فرآیندها و قدرت حضور در بازارهای صادراتی شکل خواهد گرفت.

در چنین شرایطی، صنعت روانکار ایران در آستانه ورود به نسل جدیدی از رقابت قرار دارد؛ نسلی که در آن برنده نهایی شرکتی خواهد بود که بتواند همزمان چهار مؤلفه کلیدی را در اختیار داشته باشد:

• بهره‌وری بالا
• فناوری پیشرفته
• استانداردهای محیط‌زیستی
• حضور مؤثر در بازارهای صادراتی

پروژه FRW در نفت سپاهان را می‌توان نمادی از همین تغییر نگاه دانست؛ تغییری که نشان می‌دهد آینده صنعت روانکار نه در مصرف بیشتر منابع، بلکه در هوشمندسازی، بهینه‌سازی و خلق ارزش افزوده بیشتر از هر واحد انرژی و خوراک نهفته است.

کلید خوردن و اجرای موفق این پروژه، نمادی از اراده متخصصان ایرانی برای حرکت به سمت صنعتی رقابت‌پذیرتر، دانش‌بنیان‌تر و سازگارتر با الزامات آینده است؛ مسیری که می‌تواند جایگاه صنعت روانکار ایران را در بازارهای بین المللی و منطقه ای بیش از پیش ارتقا دهد.
آنچه پروژه FRW را از یک طرح صرفاً صنعتی متمایز می‌کند، تبدیل شدن آن به یک تجربه قابل مطالعه برای جامعه نخبگانی کشور است. امروز یکی از مهم‌ترین چالش‌های اقتصاد ایران، شدت بالای مصرف انرژی و فاصله معنادار بهره‌وری با استانداردهای جهانی است. از این منظر، پروژه‌هایی نظیر FRW تنها یک موفقیت سازمانی نیستند، بلکه نمونه‌ای عملی از حکمرانی بهره‌وری به شمار می‌روند؛ الگویی که نشان می‌دهد چگونه می‌توان بدون سرمایه‌گذاری‌های عظیم و صرفاً از طریق دانش فنی، نوآوری فرآیندی و مدیریت هوشمند منابع، همزمان مصرف انرژی را کاهش داد، کیفیت محصول را ارتقا بخشید و ارزش افزوده بیشتری برای اقتصاد ملی خلق کرد.

انتهای خبر